Wedstrijdverslagen

Triatlon Aarschot 2012 (PowerPat. Bruynickx)

Heb geen oog dicht gedaan die nacht ervoor, ik wist niet of ik zou starten.  In Eupen had ik dat al eens aan de hand gehad, heb toen kunnen zwemmen en fietsen.

Nog net voor de start was ik 100% zeker dat ik niet kon lopen.  Mijn loopschoenen stonden klaar omdat Helen er achter zat, mijn runners zolen zaten er niet in.

Ben als helemaal laatste beginnen zwemmen. Ik denk ga rustig zwemmen, om de 3 slagen ademen en dat ging goed.  Na de eerst keer over ’t land gewandeld te hebben, ben ik dan alleen rechts gaan ademen en sneller beginnen zwemmen. Er moet blijkbaar iets gekraakt hebben in mijne rug. De laatste wandelstrook heb ik zelfs een paar stappen gelopen. ‘k Heb goed gefietst, wel steeds in ’t zadel gebleven want rechtstaan durfde ik niet.

Na ’t fietsen proberen te lopen, 2 km kwakkel, maar dan nadien heb ik mijn tempo kunnen lopen, het mirakel was geschied !

Marmotte 2012 (Luc Willems)

Zaterdag 7 juli Alpe d’Huez

Om 7.00 uur vertrekken we boven op de Alp voor de afdaling naar de start van La Marmotte in Bourg d’Oisans. Hil Geboers en Daan Swinnen (en vader Marc) zitten in het eerste startvak en zijn nu reeds vertrokken voor
de rit van 175 km over 4 Alpencols en dus een hoogteverschil van een slordige 5000meter.

Het weer zit mee en het zonnetje zal ons dan ook een ganse dag vergezellen. Om 8.10 uur kunnen wij ook eindelijk beginnen te bollen. Eer je zo’n groep van 7000 fietsers aan het rijden krijgt, gaat er wel een uurtje
voorbij. Wat een gevoel! De benen zijn fris en er is goesting a volonté. De Col du Glandon wordt onze eerste prooi. Een mooi voorgerechtje voor het serieuzere werk dat er straks aankomt op de Galibier. De afdaling van de Glandon is uit de tijdsregistratie gehaald wegens te gevaarlijk, goed voor mij want ik haat afdalen.
En nog gebeuren er valpartijen. Ik mag er niet aan denken wat een slagveld dit zou zijn met slecht weer.

De eerste bevoorradingen sla ik over want die zijn ontzettend druk en ik heb mijn eigen “goed gerief” bij. Tweede col van de dag wordt de Telégraphe, nadien een fijne afdaling van een 5-tal kilometers naar
Valoir en dan het hoofdgerecht: Le Col du Galibier, een echt monster. Na Valoir begint de klim eerder gemütlich maar stelselmatig wordt dit beest steiler en steiler en met al een 100 km in de benen is dit niet meer evident. Na de afdaling tot op de col du l’Autaret beslis ik om een pauze in te lassen om energie op te doen. Ik eet een Frans brood met heerlijke streekkaas en drink een bus appelsap. Dan vat ik de afdaling door het dal naar Bourg d’Oisans aan, waar Alpe d’Huez ligt te wachten.

Aan de voet van de Alpe ben ik terug opgekikkerd en na een laatste klim van 1u 25 kom ik voldaan aan in een tijd van 9u34, nog juist goed voor een zilveren tijd. Onze Hil reed ook zilver in een tijd van 9u36, Daan
haalde goud in een tijd van 8u25 en Marc haalde zilver in een tijd van 9u10. Ook mijn vrouwtje reed deze rit uit en van mij krijgt zij goud want door onze late start kwam zij 5 minuten te laat aan de voet van Alpe d’Huez en moest zij haar chip inleveren. Zij gaf echter niet op en voleindigde ook deze zware wedstrijd.

Proficiat en dank aan iedereen!

ITU cup Holten (Glenn)

Vrijdag middag was de briefing al in Hotlen voor de wedstrijd.  Moesten we allemaal tekenen dat we er waren en foto’s laten maken dan de briefing waar we ook nooit veel slimmer van worden. Na de briefing gingen we met de ploeg het fietsparcour verkennen en een beetje los rijden. Het was een mooi en afwisselend fietsparcour met de Holterberg in wel een steile klim waar ik van voor moest zitten.  Net daar voor was een grote baan en Willem Brems had tijdens de verkenning gezegd dat je hier het best kon opschuiven in het grote peloton. Dus dat onthouden dan ook weeral. Daarna terug naar het hotel voor het avond maal en nog wat rusten en slapen dan maar.

Goed ontbijten was de boodschap en dan richting Holten.  Alles klaar zetten in de fietswissel en dan met de ploeg naar de zwemstart fietsen.  Alles in orde brengen en dan wat inzwemmen geen wetsuit dus met het belgische pakje zwemmen.  Iedereen word afgeroepen en mogen één voor één het ponton opkomen (zenuwachtige bedoeling). Is link en rechts kijken en dan telkens in de hoogte mogen zien de Deen links van mij ongeveer 1m80 en de Amerikaan aan de andere kant die was nog groter. Jawadde! Nog eens effe diep in
en uitademen (had Fred me geleerd) en dan TUUUT de hoorn blaast af en we zijn weg het enigste wat ik toen dacht was zwemmen voor u leven letterlijk en figuurlijk. De eerste boei hing op zo’n 350 meter. Tot 150m zat ik mooi op het eerste rijtje en had ik nog geen tikken gekregen tot dat er een paar slimme jongens naar links kwamen toen werd het al wat krapper. Voor mij had ik een voet gevonden waar voor gevochten werd. Toen aan de boei ging er ene een beetje stoppe voor mij ja daar zwemmen we dan maar over maar op de moment dat ik daar met bezig was voelde ik de hand rond mijn enkel gaan toen snok ja lap terug getrokken aan de eerste boei. Toen kwam er nog zo’n 10 voorbij tussen de 2 boeien was het echt een hel ik zat zo midden in het pak denk ik en was nergens plek telkens als ge komt ademen krijgt ge slaag of water binnen heel naar en vies gevoel. In de laatste rechte strook kon ik nog wat opschuiven toen we uit het water kwamen had ik al door hoelaat het ALWEER was nog zo snel mogenlijk gewisseld. De fiets op maar 150m voor mij waren ze nog aan klungelen voor hun schoenen aan te doen waardoor ik effe ging veldrijden toen kwam ik bij jonathan hebben we mooi kunne samen werken naar het groepje voor ons te kunnen inhalen toen reden ze 300m voor ons het grote peloton als kleine snotneus die naar voor wilt gade dan maar op kop rijden omdat ge er toch zo graag bij de grote groep wilt geraken na een paar keer goed roepen in het Engels kwam er dan toch een Ier meerijden die daarna toch het hele groepje me ging doen ronddraaien kwamen we op de grote baan (waar ik normaal zou moeten opschuiven naar voor wat Willem mij geleerd heeft). Dat was nu niet nodig want ik zat al met mijne neus in de wind te rijden. De samenwerking was gene vette waardoor we al zeker na ne tijd nimmer dichter kwamen de 2e toer ben ik dan maar in de wielen gaan zitten bij de 18-19 jarige jongens. 
Goed wisselen was de boodschap en lopen maar zien wat we nog kunne redden. De eerste 500m ging zeker niet zo goed voelde zware en de verzuring in de boven benen dat ging na een tijdje beter heb nog zo’n tiental atleten kunnen inhalen en kwam als 40e over de finish. teleurgesteld want als ik niet moet werken op de fiets ben ik er van overtuigd dat ik top 25 kan lopen het zal dan ook heel lastig zijn maar dat moet lukken denk ik. Mijn lopen word steeds beter en beter vooral mijn laatste 1.5 km waar ik nog een versnelling kan plaatsen. Het was een leuke wedstrijd en leuke weekend geweest met de andere jongens van België was het zeer leuk. Maar de conclusie wan het weekend is wel dat ik zal moeten sneller zwemmen en nog niet zo’n klein beetje!

Triatlon Zwijdrecht  2012 (Kathleen)

Na even te twijfelen (al dan niet interessant genoeg) ben ik dan toch maar achter mijn scherm gaan zitten om een verslagje neer te “pennen” over mijn wedstrijd in Zwijndrecht…

Na een “warrige” rit richting Zwijndrecht, de GPS stuurde ons pal door Antwerpen (wat de nodige stress met zich meebracht), toch nog op tijd aangekomen voor de inschrijvingen.(moest blijkbaar vóór 13u00 gebeuren)

Vlug aanmelden want ik moest toch maar eens te laat komen…

Al snel voelde mijn lichaam aan dat het daar op “den industrie” broeiend heet aan het worden was.

Snel knopje “paniek” op off zetten, wetend dat ik daar straks op de smeltende asfalt nog een dikke
10 km moet afmalen.

Rustig alles in gereedheid brengen om rond half 2 met alle atleten onder politiebegeleiding richting  Doeldok te rijden met ons “racemachine”. Dit bevindt zich een 15 km van wisselzone 2 af. Voor ons wel ideaal om zo de spierkes al wat warm te maken maar voor de supporters bleek het een ware doolhof te zijn.

Fiets installeren, zak hangen voor de wetsuit, en dan stilaan richting start begeven onder de loeihete zon, snel nog wat bekertjes water meepikken die daar werden aangeboden om het vocht toch goed te blijven aanvullen. Ergens een plaatsje in de schaduw gezocht (bijna niet te vinden) om nog even alle spierkes los te werken en te stretchen.

Dan is het zover om me in mijn nieuwe pak te hijsen. Dan mag het allemaal snel vooruit gaan want het vocht dat ik mijn lichaam toegediend had voel ik zo langs mijn poriën eruit sijpelen. Ok, klaar voor de briefing, alles begrepen, nog enkele minuten en het is zover…

Dan komt de melding dat de start is uitgesteld met een kwartier omdat het parcour nog niet is vrij gegeven, god***mil***,shi*** en dit met zo’n hitte! Snel terug op zoek naar mijn plaatsje in de schaduw, rits open, schouders ontbloten en puffen…

Poging 2…Eindelijk! We glijden het koude water in, even shock maar dan verstand op wedstrijdmodus en
focussen. Off we go, in 1 rechte lijn richting eerste boei, dat zou de bedoeling moeten zijn maar alweer kan ik
geen rechte koers houden en moet ik me steeds corrigeren. Ik begin zelfs een beetje te panikeren, pak voelt beklemmend aan(wat waarschijnlijk maar in’t kopke zit), vraag me weer af waarmee ik bezig ben(voor sommige misschien een herkenbare gedachte J), bedenk hoe ik die 1350m hier tot een goed einde kan brengen.

Door al dat panikeren krijg ik ook nog eens een aantal borrels “doelwater” binnen (niet bepaald het properste!)Ik moet me echt herpakken! Komaan Kathleen, ik pep mezelf op, probeer mezelf wat moed in te spreken. En het lukt me… Eindelijk vind ik mijn wedstrijdtempo en keert de rust (voor zover het kan) in mezelf weder.

Als 6e vrouw loop ik de wisselzone binnen, snel pak uit en dan kom ik tot de conclusie dat mijn zak weg is! Ik roep naar Wim wat ik nu moet doen… Mijn nieuw pak kan ik daar toch niet zomaar laten rondslingeren. Even denk ik om het over de hoge afspanning te gooien maar Ted maakt me erop attent dat het met prikkeldraad is
afgemaakt! Shit Shit, ik vloek en panikeer alweer! Tot een toeschouwer me toeroept dat ik het in een andere zak moet stoppen en de nummer moet onthouden. Ok goed plan door gebrek aan beter! Ik besef ook dat ik hier weer wat tijd verloren heb maar probeer me er niet druk om te maken!

Hop die fiets op en rijden maar! De eerste keer vandaag dat het zonnetje me een aangenaam gevoel geeft (buiten het ontbijt ’s morgens op het terras J) We zoefen de polders in waar de wind soms vriend , soms vijand is. Het fietsen voelt goed aan, de benen willen mee (in tegenstelling tot in Lille). Voor de eerste keer
met mijn carbonnen wielen (die me in een scherpe draai bijna onderuit haalde). Jaja, nieuwe wetsuit, carbonnen wielen, ‘k heb (of we)  kosten gedaan J! Op de laatste rechte lijn richting wisselzone 2 staat de wind ons volledig in het nadeel, de blik op de teller voorspelt niet veel goeds. De gedachte van wat nog komen moet doet me realiseren dat ik me niet mag opblazen, dus ik doseer en probeer dit onderdeel tot een goed einde te brengen.(nadien bekeken ook geen geweldige fietstijd!)

1 dame is me gepasseerd dus ik weet dat ik als 7e de wisselzone in ga. Wat er achter mij zich afspeelt weet ik niet (en hoef ik op die moment ook niet te weten J)  Deze wissel is al van  een ander formaat dan de vorige (hoewel dat wisselen ook niet mijne sterkste kant is). Ik voel me nog redelijk fris en de benen zijn me ook gunstig gezind. Alleen de hitte boezemt me wat angst in. Het flesje water dat ik voorzien had giet ik onmiddellijk over mijn hoofd, niet koud weliswaar maar toch geeft het me verfrissing. Ik loop de wisselzone
uit aan een mooi tempo maar dat moet ik al snel bekopen. Op de asfalt voel ik dat ik begin te hyperventileren en besef dat ik gas moet terug nemen. Daar is mijnheer paniek alweer…even moet ik het gevecht met hem weer aangaan! De hitte speelt me ook parte. Even die flits van opgeven maar die is even snel uit mijn hoofd dan dat hij erin kwam. No way! Het doseren komt me ten goede, ik pak het rustig aan en loop snakkend naar de eerste bevoorrading! WATER!!!! Ik graai naar het water alsof ik in weken niet meer gedronken heb. Een dosis over mijn lichaam en zoveel als kan naar binnen. En hop verder… Opeens begint mijn maag zich ook nog te moeien, ik probeer dit weg te werken door diep te ademen en me kalm te houden.(al goed dat ik mijn gelleke op de fiets niet genuttigd heb!) Op de terugweg verheug ik me alweer op de bevoorrading maar dan kom ik tot de conclusie dat het geen dubbele bevoorrading is! Voor de zoveelste keer begin ik alweer te vloeken, iets te hard op want iemand die me inhaalt is van hetzelfde gedacht en treedt me volledig bij. Met dit  weer 1 bevoorrading op 1 toer is veel te weinig! Ik ben kwaad op de organisatie J maar sleep me verder. In de verte zie ik een thermometer flikkeren, ik durf bijna niet te kijken naar de temperatuur maar kan het toch niet laten… 28°! So it be en verder maar… De 2e ronde is ingezet. Wat me vertrouwen geeft is dat de achtervolging me niet meer kan inhalen (of ik zou serieus moeten crashen), zelf iemand inhalen was ook niet meer één van mijn ambities! De 3e ronde kom ik eindelijk op tempo(waarschijnlijk omdat de meet niet veraf meer is) en
kan deze naar behoren nog volbrengen. En daar is ze dan…die eindmeet die toch altijd zoveel voldoening geeft! Daar waar mijn trouwe supporters me steeds staan op te wachten. Ik geef hen een high-five en laat me met een trots gevoel een mooie medaille aanhangen. De strijd tegen de andere maar vooral tegen mezelf is weer gestreden…

Op naar de volgende…
Meer in Meer

BK Triatlon Zwevegem 2012 (Glenn)

Belgisch Kampioenschap is altijd een speciale wedstrijd deze wedstrijd bevestigde dat ook weer. Het werd zeker en vast een warme dag. Ik heb niet liever en tenslotte is het ook voor iedereen het zelfde dus het weer is
een slecht excuus voor een slecht resultaat.

Het parcour in Zwevegem staat me wel aan. Zwemmen rond 2 boeien en fietsen en lopen recht door met 2x 180° bochten.

Vanaf het startschot ging zat ik goed in de wedstrijd ging onmiddellijk mee op de eerste rij. Na een 100m water we met 3 op rechts weg en ging er een nederlander aan de linkse gaan stevig van door.

Het hele zwemmen goed van voor kunnen zwemmen zodat ik met de eerste uit het water kon komen. Een mindere wissel zorgde toch effen voor paniek maar dat bleek zodra ik op de fiets zat voor niks nodig want
iedereen hield de benen stil. Na zo’n 5 km waren we met zo’n 12 atleten. Door dat niemand wou rijden en ik voelde mij al zeker niet geroepen om te gaan rijden kwamen er jongens die ik nog nooit van mijn leven gezien heb in de weg rijden waar door er telkens gesprint werd naar de 180° bochten. Op wat frans geroep van de Waalse jongens na blijf het 20 km rustig fietsen. Door weer een mindere wissel kwam ik als 7e op het loopparcour. Ik probeerde mijn eigen tempo te lopen en zo heb ik onmiddellijk naar de 4e plaats kunne lopen met heel wat jongens in mijn nek. Het podium was in de intussen al 20 seconden verder. In de 2e loop ronde van de 3 krijg ik het moeilijk dat mij de 4e plaats kostte waardoor Antonio er over kwam en onmiddellijk ook nog eens versnelt hij nam een gat van 50m en dat ik in de 3e ronde die terug beter ging kon ik het gat nimmer
dichten. Ik kwam als 5e over de finish van het Belgisch Kampioenschap wat zeker geen slecht resultaat is voor mij ik had voorop een top 5 plek in gedachten dus kon ik met een redelijk tevreden gevoel naar huis. De wedstrijd heeft ook nog eens bewezen dat iedereen verslagen kan worden en dat elke wedstrijd gestreden
moet worden. Volgende week doe ik mee aan de jeugd triathlon in Brasschaat voor de Flanders jeugd Cup.

Triatlon Geel 2012 ("rookie" Guy)

Zondag 13 mei, geen goede voorspellingen wat het weer betreft.. Mijn eerste triatlon(1/8 ste) in de kleuren van “Triamo”.(2 de ooit)

Wat moet ik verwachten? Schaatsen meenemen? Ze hadden toch nachtvorst voorspeld. 2 de paar loopschoenen, want het zou wel eens een duatlon kunnen worden. Het zou mijn eerste duatlon kunnen worden, bij mijn debuut als triatleet. …. Pfff … ik kan er nu al niet meer aan uit.

’s Morgens het bevrijdende antwoord…het wordt een triatlon. Het water heeft een
temperatuur van 15 °C…pffff… weeral wat gemengde gevoelens. ’t Zal kou zijn. Ben ik wel klaar voor de zwemproef? Zoveel vragen en twijfels.
Auto inladen, lijkt wel of ik vertrek voor een week verlof. Koffer vol. Checklist nakijken… hebben we alles mee ? En dan “off we go”.

Goed op tijd om alles een beetje op mij af te laten komen. Samen met Marijn (ook nen rookie) , alles een beetje bekijken en wat losrijden voor de start.

Voor we ons naar de start begeven lopen we Patrick L (nen ancien) tegen het lijf, die ons nog snel de laatste tips meegeeft.

Boeltje klaarzetten en alles nog eens een beetje overlopen hoe we het gaan aanpakken in de wisselzone.

De dames van de achtste zijn ondertussen begonnen aan hun wedstrijd. Als de dames het water uit zijn, is het aan ons. Wetsuit aan, na wat trek en sleurwerk, en dan richting start. Aangekomen aan de start komen we nog wat kennissen tegen, die blijkbaar ook hun eerste wedstrijd zouden doen. We voelen ons al een beetje
meer op ons gemak, dat we niet de enigste “rookies” zijn.

En dan is het tijd om in het water te springen. Brrrr … wat is dat koud zeg. Na wat gedobber in het water is het tijd voor de start. Na het startschot zo hard mogelijk  ploeteren om zo snel mogelijk terug de finish te staan, van het zwemgedeelte alleszins. Moet wel zeggen dat de trainingen van de afgelopen weken, zeker zijn vruchten hebben afgeworpen.(met dank aan de “nieuwe trainer”) In 1 ruk kunnen zwemmen , en na 2
slokken kanaalwater en 2 slagen tegen het hoofd, stonden we goed en wel terug aan de kant.

En toen begon de worstelpartij met de wetsuit. Lint van de rits niet kunnen vinden waardoor we nog in volle tenue aan de fiets kwamen. Trekken, sleuren tot we eindelijk het pak uitkregen. Dan koerstrui bij aantrekken. (Ik had dit lumineuze idee op voorhand bedacht : een trui bij aan te trekken tegen de koude). Dit was
niet mijn beste idee van de afgelopen weken blijkbaar. De trui bleef steken op borsthoogte en kreeg dat ding niet verder naar beneden. Wat heb ik dat truitje vervloekt zeg.  Dan maar de rest aangeschoten en met trui halverwege de borst de fiets opgesprongen. In de wisselzone toch wel wat tijd verloren en zeker een  aantal plaatsen.

Na wat trekwerk, zat de trui zoals een trui moet zitten. Dan was het tijd om te stoempen. Met hier en daar toch wel wat wind op de kop, duwen zo hard we konden. Beetje doseren in het begin en de laatste 4 kilometers toch voluit gegaan. In deze laatste kilometer toch nog een man of vier kunnen inhalen, wat zeker niet slecht was voor de moraal. De aanmoedigingen aan de kant van de andere triamezen zorgden ook steeds voor dat extraatje , waardoor we telkens weer een trapje harder gingen duwen. Alvast nen dikke merci voor dit extra paar vleugeltjes.

Dan wisselzone 2. Schoenen lospeuteren in de chicane, was ook weeral niet zo’n goed idee. Gevolg : Juist voor de wisselzone, met volle kracht schoen losgetrokken, schoen vliegt 2 meter verder en kan juist op tijd stoppen voor de wisselzone. Een vriendelijke referee geeft mijn schoen terug. Aaaauuuww… wat was dat ?  Kramp, niet normaal man. Nog aan de ingang van de wisselzone. Rap mijn kuit stretchen… en dan gaan wisselen. Gevolg van mijn gestuntel bij de wissel: de vier man, die we nog hadden ingehaald, schieten mij hier vlotjes voorbij.

En dan nog even 6,6 km lopen. Pff … dit was toch wel het onderdeel waar ik een beetje schrik voor had. De laatste weken niet veel kunnen lopen wegens blessure. Dus dit was wel even afwachten wat dit ging geven. Na de nodig bekertjes water, begonnen we aan dit laatste onderdeel. De eerste 1,5 kilometer het gevoel dat ik kon ontploffen. Een ademhaling die veel te hoog zat, en benen die als lood aanvoelden. Maar toen begon de kadans te komen. We liepen niet enorm hard , maar ik had wel het gevoel dat ik op dit tempo mijn laatste kilometers kon afhaspelen. De laatste 2 kilometers had ik nog iemand in het vizier genomen, en ben stelselmatig daar naartoe gelopen. Toen ik bezig was met mijn inhaalmanoeuvre, versnelde hij. Bij mij de batterij leeg, en weg was hij. Dan maar terug naar het oude tempo en de rest zo maar afwerken.

Moe maar voldaan kwamen we aan, bij onze eerste achtste triatlon, voor triamo. Nu nog even wachten op de resultaten en dan kunnen we de balans maken van onze eerste wedstrijd.

En wat hebben we nu vandaag geleerd, Piet?

Ten eerste : Ge moet gene schrik hebben van de kou, en laat de koerstrui achterwege. Na wat fietswerk komt de opwarming vanzelf.

Ten tweede : Schoenen losmaken op een recht stuk , en niet op een plaats waar nog veel bochtenwerk is.

Ten derde : Triatlon is fun !!!!!!!!!!!!!!

Guy

 

EK duatlon lange afstand Elite

Afgelopen weekend heb ik voor het eerst in mijn leven meegedaan aan een internationaal sportevenement, namelijk het EK duatlon lange afstand bij de Elite.

Het was werkelijk de mooiste sportervaring die ik tot nu toe heb opgedaan. De dag voordien met de selectie naar de briefing, samen gaan eten met de Belgische toppers, …

Allemaal elementen waar ik enorm van heb genoten en wat me motiveert om er voor te zorgen dat ik volgend jaar terug mee mag!

De wedstrijd zelf was ook tamelijk goed. We moesten een afstand afleggen van 15-60-7,8km dus ben ik uit voorzorg rustig gestart.

De eerste 15km was tegen een tempo 3’36” waardoor ik nog heel fris de fiets op kon. Vanaf daar begon het toch minder te gaan door de enorm strek blazende wind en mijn mager gestel dat brute kracht ontbreekt.

Na 50km had ik toch nog een gemiddelde van (afgerond) 39Km/h. Maar toen begon de miserie met veelvuldige spierkrampen waardoor ik na 60km binnenkwam met een gemiddelde snelheid van 37,2km/h. Veel tijd verloren dus.

Het 2de lopen was meer met de instelling van aankomen dan een goede tijd te lopen omwille van de krampen. Uiteindelijk kwam ik aan na 3u09min terwijl ik lang op schema lag voor 2u58min (en dan had ik vlak achter Glen laurens gefinished)

Al bij al een schitterende ervaring en mits de langere trainingen denk ik dat ik volgens jaar ook tijdens de wedstrijd een schitterende prestatie kan neerzetten.

Nu train ik verder met als doel op de komende 2 BK’s duatlon het podium te halen.

Verslag Belgisch kampioenschap sprinttriatlon Doornik (Glenn)

Voor mij was deze wedstrijd op voorhand een groot vraagteken. Hoe gaat het met mijn conditie zijn werken de trainingen van de winter en niet onbelangrijk hoe zit het met de concurentie ?

Normaal gezien ging het een sprint triathlon worden maar door het koude water werd het een sprint duathlon konden we ter plaatsen lezen. De eerste 5 minuten kon ik daar toch niet mee lachen.

Maar het is nu zo en daar kan niemand nog iets aan veranderen dus focuste ik me mentaal helemaal op een duathlon tussen de grote elite. Dan starte we om 14.30 er werd heel snel gestart in de eerste loop de eerste 400m was het vooral duwen en trekken en eigen tempo zoeken wat achteraf heel belangrijk bleek want er vormde zich snel een super grote groep (50 man) daar achter zat ik dan maar na een goeie kilometer lopen ging de deur openstaan in de grote groep en bleek héél veel jongens te snel gestart te zijn en zich laten meeslepen. Zo kon ik de eerste 5km nog heel wat mensen ophalen in mijn eigen tempo en kwam zo wat als 45e de wissel binnen. Alles liep perfect in de wissel zodat ik al bijna kon aansluiten aan het groepje ik koos er voor
onmiddellijk dat gaatje dicht te rijden effen diep gaan en ik kon me in de wielen nestelen van het vorige groepje en mijn fietsschoenen aandoen. Het groepje draaide goed rond soms kwam ik ook eens mee rond draaien maar maakte toch vooral gebruik van het excuus dat ik de jongste was in het groepje om soms wat meer in de wielen te kunne blijven zitten en energie sparen voor het laatste lopen (zo gaat dat nu eenmaal in duathlon-triathlon). De laatste wissel ging weer perfect en had nog heel wat over om samen met Tom Suetens enkele
atleten in te halen. Waardoor ik als 32e over de finish kwam. Ik ben héél tevreden over deze wedstrijd. Mijn loop en fietstrainingen hebben duidelijk wat uitgehaald. Nu uitkijken naar de triathlon van Lille waar ik hoop bevestiging te krijgen van de goede conditie.

Groeten Glenn

 

Verslag Ironman Hawaii (liesbet)

08/10/2011 – Een lange dag in Kailua-Kona

Na iets meer dan een week te rusten , relaxen , genieten , “chillen” en “hanging out on the beach” werd
het stilaan tijd voor wat actie in en rond Kona !

De dagen voordien kon je elke dag de spanning zien toenemen,de sfeer zat er dik in.

Ik had de voorbije weken zeer hard getraind dus ik had er meer dan vertrouwen in , ik had er zin in en was
er klaar voor !

Om 6u30 gingen de profs van start ; wat was ik wel jaloers dat die met een kleine groep waren , een
half uur later kon ik ( en 1970 anderen) van start gaan. En wat voor een start…………….klets-boem-patat-
stamp…………start wat gemist en in een paar seconden tijd werd ik totaal overzwommen , brilleke af,
snel weer opzetten , paniek had ik toch even ( hoe graag ik ook in hawaii wou zijn, verdrinken was toch
geen optie ) dus even knop omzetten en vollenbak doorgaan, geraak ni echt weg uit de massa en had het
gehad , besloot dan maar om volledig aan de kant te gaan zwemmen en wat om te zwemmen , dit ging
even beter , al kwam ik nooit echt in een goed ritme ( misschien heeft de woelige zee daar wel mee te
maken )maar het parcours leek wel eindeloos. De laatste meters geëindigd zoals begonnen, klets –boem-
patat-stamp , brilleke af …………..ik was dus heel blij dat ik er uit kon klimmen na 1u04min.

Leuk detail is wel dat ik ergens halfweg het gezelschap kreeg van 10tallen dolfijnen – speciaal gevoel……….

Hup wissel in – zak nemen – laten insmeren met zonnecreme en weg voor 180km. De zon scheen al
volop !

Na een korte aanloopronde en het beklimmen van de palani-road draaien we de Queen Ka’ahumanu
Highway op richting Hawi. Een eindeloze lange weg tussen de lava.

Het begin ging nog vrij vlot en de kilometers vlogen voorbij , tot aan kilometer 80 ,dju wat voel ik ?
Stilaan voel ik mijn band plat gaan, het kan toch ni waar zijn ? Stop even, probeer het op te lossen met
een “pitstop” busje maar 2km verder stond ik weer plat , nog eens dat “pitstop”busje gebruiken maar
nog wat verder stond ik toch weer helemaal plat , dan maar een nieuwe band steken,vooral rustig blijven
liesbet…………….krijg er mijn band af, steek er een nieuwe op en de rest werd ik geholpen door iemand die
er aan kwam van de “support-car “ …………just relax – no stress – kreeg ik te horen…………….ja hallo ? Wil de
nu zwijgen en verder doen , dacht ik ……………..

20km verder ( ondertussen keerpunt gedraaid in hawai ) sloeg het noodlot terug toe…………..lap, terug
plat , zelfde band , ik had die mannen van de “support car” even voordien aan de kant zien staan dus
besloot om enkele kilometers op een lekke band te rijden en hopen dat ze er nog stonden, ze stonden aan
de andere kant dus ik vollenbak roepen , “ flat tire” , “second time” , en ze kregen medelijden denk ik , ik
zag hem aankomen met een nieuw wiel , dus dit was nog vrij snel opgelost.

Wij verder , was nu wel volledig uit mijn ritme maar bleef positief denken, het ging verder nog vlot , enkel
tussen 120-150 toch wat een dipje gehad.

Na 6u01 eindelijk de wisselzone bereikt.

Loopschoenen zoeken – sanitaire stop – terug wat zonnecreme laten smeren en we waren fris voor de
marathon !

Het ging heel soepel , hf en benen waren goed, ondanks de hitte was het aangenaam lopen en echt
genieten.

Na 15km deden ze stilaan het licht uit , de 1ste buikkrampen kwamen opzetten , verschillende
toiletbezoeken verder ging het alleen maar van kwaad naar erger , telkens als ik krampen had moest ik
echt stoppen van de pijn, tussenin kon ik nog wel wat lopen,……………pff, dit beloofd nog heel erg ver te
worden, een goeie eindtijd kon ik nu wel echt vergeten , mentaal had ik het even zwaar maar kon me snel
herpakken en gaan dan maar voor de finish , eigenaardig maar heb tijdens mijn kalvarietocht weliswaar
zwaar afgezien maar toch genoten………….( had tijd genoeg hé, zal het zelf maar zeggen

Na 11u40 kom ik uiteindelijk toch heel blij over de finish ! You are an ironman!!!!!!!!

Dit was nu waar ik zo van droomde , een aankomst op de alii-drive………..geluk overheerst mijn
ontgoocheling………….blij blij blij……………

De rest van de avond hebben we nog heel hard genoten van de sfeer en de aankomst van de laatste
atleten………….leuk leuk leuk……………

Hawaii…………..tja, het blijft speciaal , het parcours, de hitte, de sfeer , alles er rond al tijdens de week
voordien…………alles is er zo anders dan elke andere ironman , net daarom ben ik ondanks mijn slechte tijd
en alle pech ik kende toch tevreden dat ik doorgezet heb en zeker niet opgegeven heb , (daar heb ik zelfs
geen moment aan gedacht ) , er zat zeker meer in, zat denk ik zowat in één van mijn betere vormen van de
laatste jaren maar dat is nu juist ironman zeker , anything is possible……………

We zullen misschien toch nog eens terug moeten voor een betere tijd……………..

Mahalo aan iedereen !

Lieve groetjes,

Liesbet


Vorige pagina: Calender
Volgende pagina: Wedstrijd